Son yılların en çok nefret edilen ve en çok sevilen filmlerinden birini tanıtmak istiyorum sizlere. 2002 yılında gösterime çıkan Equilibrium sinema eleştirmenleri tarafından yerin dibine sokulmuş, oysa ki birçok bilim kurgu fanı tarafından kullanıdğı klişelerden ötürü oldukça beğenilmiş bir B filmidir. Kelime anlamı olarak de

III. Dünya savaşını büyük hasarla atlatan Dünya, gelecekteki yıkımlara dur demek için Prozium adlı bir ilaç geliştirilir. Bu ilaç sayesinde insanlar her türlü duygularından arındırılırlar. Duyguları tetikleyeceği için eski Dünya’ya ait tüm sanat eserleri de toplatılmakta, Prozium almayan insanlar idam edilmektedir.

1. sınıf bir Cleric olan John Preston(Christian Bale)’in işi tam da budur. Duygularından arınmayı reddeden insanları bulmak ve yetkililere teslim etmek. Bir görev sırasında ortağı Errol Partridge(Sean Bean)’ın ele geçirilen bir şiir kitabını üstlerine vermediğini anlar ve onu takip eder. Yaşadıkları şehir Libria’nın yasak bölgelerinden birine giren ortağını bir viranede bulan Preston Partridge’den duyguların özgürce yaşanabilmesi gerektiği ile ilgili bir ders alır. Preston kazayla bir günlük Prozium’unu kırınca Partridge’in nedenlerini de anlamaya başlar. Başlarındaki diktatör yönetimi indirmek için bir gün bile Prozium stoklarının bitmesinin yeterli olduğunu düşünen yer altı örgütü ile kontak kuran Preston yönetimi içerden yıkmaya çalışacaktır, ancak ne kadar duygularını bastırmaya çalışsa da yeni ortağı ve üstleri ondaki değişimin farkındadırlar. Böylece eski dostlar düşman olur ve Dikta ile özgür insanlar arasındaki amansız savaş Preston’un önderliğinde başlar.

Hikaye yapısı yüzeysel geçilip aksiyona ağırlık veren film bu konuda oldukça başarılı. Bu başarıda büyük pay sahibi tabii ki Cristian Bale. Onu American Psycho filminde izleyip bu rolü veren yönetmen Kurt Wimmer kendi geliştirdiği Gun-Kata tekniği ile yarattığı kareografiler seyirciyi oldukça gaza getiriyor. Silahlı dövüş şeklinde açıklayabileceğimiz bu teknik Clericlerin kurşunların nereden geldiklerini ve düşmanın bir sonraki hareketini bildiklerinden yola çıkarak geliştirilmiş.

Ayrıca günlük hissettiğimiz bir çok ufak tefek ayrıntının elimizden alındığında nasıl bir ruh haline bürüneceğimizi de oldukça iyi anlatılıyor. Mesela bana hislerini tekrar kazanan bir insanı en iyi anlatmanın yolu nedir? diye sorsanız onu sevişirken göstermek derim. Ama filmde bu Preston’un iş yerine giderken eldivenlerini çıkarıp yürüyen merdiven demirine dokunması ile gösteriliyor. Hem çok kısa, bir o kadar da vurucu bir sahne. Filmi seyretmemin üzerinden onca zaman geçmesine rağmen bu sahneyi unutamadım.